ช่วงอาทิตย์ที่แล้ว
เป็นสัปดาห์แห่งการเก็บกวาดหนังสือเก่า

ทั้งหนังสือ การ์ตูน นิตยสาร ฯลฯ
หนังสือเล่มแล้ว เล่มเล่า
ผ่านตา ผ่านมือ เดินทางลงกล่อง
ทุกล่มต่างมีปลายทางของมัน

บางเล่มแค่เห็นปก เนื้อหาของมันก็แจ่มชัด
เหมือนกับเพิ่งอ่านมันอยู่เมื่อวานนี้

บางเล่ม ถืออยู่นาน สองนาน
กลับไม่นึกคุ้น ทั้งที่เป็นหนังสือเล่มโปรด

จนต้องเปิดอ่านกันเสียหลายหน้า
เพื่อระลึกความหลังกันเสียหน่อย

เพื่อนดี ก็เหมือนหนังสือเล่มโปรดบนชั้น
ถ้าไม่หยิบ ไม่จับ ความทรงจำ ความประทับใจ
ก็บางเบา เลือนลาง ตามกาลเวลาและระยะห่าง

เพียงแต่หยิบขึ้นอ่านครั้งใด
กลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก







ได้พบ ได้สัมผัส ได้พูดคุย
กับเพื่อนเก่าที่คุ้นเคย

อะไรเก่าๆ ในช่วงเวลาใหม่
มันอบอวล อบอุ่น อย่างบอกไม่ถูก :)



ป.ล.2 วันถัดมา ได้เจอรุ่นน้องสุดซี้สองคน ทั้งที่ไม่คิดว่าจะเจอ ดีใจแทบกอดกันตาย เยี่ยมจริงๆ ความรู้สึกแบบนั้นเนี่ย!

รวมรูปใบไม้แดง จากที่ต่างๆ ในช่วงเดือน 11 ปี 2007 ครับ

ดูปีไม่ผิดหรอกครับ 2007 นี่แหล่ะ
(เพราะว่า นี่คือรูปดองอีกแล้ววววว -_-a)





......................................
แจ้งข่าวถึงพี่น้องกันสักเล็กน้อย
ขอหยุดอัพเดท สักระยะหนึ่ง เนื่องจากภารกิจการเรียน
กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ว่าจะจบหรือไม่จบ -_-"
(ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็โอเคแบบเฉียดฉิวแหล่ะครับ)

เหนื่อยมากกกกกก แต่ก็ต้องลุยให้สุดๆ
ยังไงก็ยกสุดท้ายแล้ว :)

อัลบั้มรูปตอนไปไปเที่ยวที่โกเบ กับแก๊งเด็กศิลปกร
งานนี้กุ๊กไก่เป็นดาวเด่น แทนเพื่อนที่มาจากโตเกียวเสียอีก

สวัสดีปีใหม่ ทุกๆคนนะครับ
ไม่ได้อัพรูปนานมากแล้ว เลยถือโอกาสปีใหม่นี้
จะอัพให้บ่อย ให้เยอะขึ้น จะเก็บไว้ที่มัลติพลายอันใหม่(อันเก่าพัง T-T)

ลิงค์นี้เลยครับ http://darkangulars.multiply.com
ป.ล.กดที่รูปเพื่อดูอัลบั้มเต็มได้เลย (ทริปฉลองปีใหม่)

ในที่สุดเราก็จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ
ที่รอยคอยมานานแสนนน..........นาน กันเสียที

ไม่พูดอะไรมากให้เปลืองความ
ตามไปดูรูปกันได้เลย



ป.ล.อันนี้เบาะๆ เหลืออีกสองชุดยังไม่ได้ืทำงามโคตรๆขอบอก :]

"Most of the trouble in the world is caused
by people wanting to be important"

.....................................................................................................
รูปนี้ถ่ายตอนไปปีนเขากับพี่ออยย์...นานแล้วล่ะ
เอากล้องของเล่น รุ่นสี่ตาไปลองมาด้วยพอดี

ถ่ายยากมากๆ รูปนี้สวยที่สุดในม้วนแ้ล้ว
และเขาว่ากันว่า มันเหมาะกับถ่ายแถวๆ ทะเลมากๆ
ก็พอจะเข้าใจเหตุผลแล้ว...เพราะว่า รูรับแสง กับสปีดมันไวมากๆ

ถ้าถ่ายในที่ครึ้มๆ ไปถึงมืดๆเนี่ย จะดำปี๋หรี๋เลย
รูปนี้ขนาดแสงแบบสว่างๆ ก็ยังทะมึนๆ มาได้
มหัศจรรย์ใจ ข้าพเจ้ามากๆ

ป.ล. บางครั้ง มันก็เป็นเรื่องยาก...กับแค่การมั่นใจ ในความคิดของตัวเองสักเรื่องนึง

いらしゃい 　いらしゃい！
七月八日　１Ｂの飲み会　場所：忘れた。

それから　皆さんの写真です　ご覧ください。


HepFive!の最強モデル


腹へたんだ。。。


あれ！


キムチがあるかなぁぁぁぁ？


お兄ちゃんの焼き野菜の作戦？


なんだそれ、Yuichiro!


ユウちゃん、"へへへ、お腹がいっぱいでした。"


後は雨が降ったんだから解散しました。　
ところで、全部の写真はそこにあるクリックしてください。　ここです。
また、コッメンがあれば書いてください。


本とに楽しかった
１Ｂは良かったなぁ！
　　ウット
dark.angular

"อุ่นใดๆ โลกนี้ไม่มีเทียบเทียม อุ่นอบอ้อมแขน อ้อมกอดแม่แต่ก่อน
รักเจ้าจึงผูก รักลูกแม้เฝ้าห่วงใย ไม่อยากจากไปไกล แม้เพียง ครึ่งวัน......"

แว่วเสียงเพลงนี้ผ่านวิทยุในช่วงวันแม่
นอกเหนือจากแม่แล้วก็ยังนึกถึง ค่ายๆหนึ่ง
ค่ายที่ทำให้เราไม่ได้กลับไปไหว้แม่ในช่วงวันแม่

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นักหรอก
สำหรับคนที่ รักแม่อยู่เสมอ...

ต่อไปนี้ คือริวค่ายเลขครั้งที่ 7
พี่น้องคนใดช้ำใจ ต่อรีวิวนี้ อยากจะด่า สาปแช่ง
ก็ขอให้กดคอมเมนท์ แล้วละเลงได้ตามสบาย

หรือพี่น้องคนใดอยากช่วยรีวิวให้สมบูรณ์ๆๆๆไปอีก
ก็เชิญตามสะดวกเช่นกัน...
(จะขอใช้ตัวหนังสือเล็ก เนื่องจากมีเรื่องจะเขียนค่อนข้างมาก)

ครั้งแรกสุดที่ได้ไปดูน้องคือ ครั้งที่ซ้อมย่อยๆ ในห้อง
ขอบอกเลยว่า วันนั้นเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นไม่กี่วัน แต่ก็รีบบึ่งไปโรงเรียน
เพราะคิดว่าน้องคงซ้อมกันเกือบเรียบร้อยแล้ว ถ้าหล่นตรงไหนจะได้ไปช่วย

แต่พอไปเห็น งงมาก.....คือไม่รู้จะเริ่มช่วยตรงไหนก่อนดี!
ไม่ใช่ว่าน้องทำงานกันไม่ดี แต่น้องไม่สามัคคีกันเลย
เต้นก็ยังจะไปคนละทิศ ละทางแต่ แต่ไอ้ที่ไม่เต้นนี่...
ถ้าไม่เกรงใจอาจารย์ พี่จะเดินเข้าไปแล้ว ตบเข้ากบาลให้ดังๆ ซักคนละที
แล้วจะถามว่า "พวกมึงเต็มใจไหม? ถ้าไม่ นู่น!...ประตู"
(ที่เห็นๆ คือ ไอ้2ป๊อปกับเพื่อนอีกคนแต่พี่ไม่รู้จักชื่อ)

ผ่านวันนั้นไป พี่ก็งงๆ คืองงว่า อาจารย์ปล่อยให้มาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร
และที่งงกว่าคือ มาถึงขั้นนี้แล้วจะไปต่อยังไง แต่ที่งงที่สุดคือ...
ไอ้เด็กค่ายเลข ม.หกเนี่ย ทำไรกันอยู่?

พี่เคยพูดกับน้องปีที่แล้วไว้ว่า
"เด็กค่ายเลขก็เหมือนกาละแม โดนจับแยก
ก็ยังจับมารวมเป็นเนื้อเดียวกันได้ใหม่ โดยไม่บุบสลาย"

แต่ตอนนั้น พี่รู้สึกว่าสิ่งที่พี่เคยบอกน้องไป เคยพูดไป
มาถึงวันนี้จากสิ่งที่พี่เห็น น้องคงลืมคำพูดนั้นกันหมดแล้ว...สินะ
เพราะน้องทำตัวเหมือนกาละแมที่ตกสู่พื้น แล้วเปื้อนดิน
ซึ่งแม้จะขยำ จะปั้นอย่างไร มันก็จะไม่กลับมาเป็นเนื้อเดียวกันได้อีก

แตพี่ก็ไม่อยากว่าหรือพูดอะไรกับน้องตอนนั้น เพราะบารมีของอาจารย์
ที่เคยพูดกับพี่ไว้ว่า ถ้าทักอะไรไปแรงๆ แล้วน้องขาดกำลังใจ
น้องก็จะทำงานไม่ได้ดี ตลอดจนจบค่าย
(พวกแกก็เลยรอดตัวไป)

แล้วเรื่องถัดๆมา ตั้งแต่เรื่องซ้อมใหญ่ ก็เป็นเรื่องที่หลายๆ รู้แล้ว (รุ่นพี่)
ปีนี้พี่เองยอมรับว่าพูดกับน้องเยอะมาก...เยอะกว่าปีไอ้แก่มาก (ปีไอ้แก่พี่ด่าไม่ได้พูดว่ะ)
อาจจะมีคนคิดว่าพี่ดุ แต่ไปถามพี่รุ่นก่อนเลยว่าปีที่แล้วเนี่ยสุดๆ...โดนกันยิ่งกว่านี้
(ทั้งโดนพี่ โดนพี่เน๊า โดนพี่ต้น โดนพี่นุ รุมสกรัมคิดเอาเองล่ะกัน เละไม่เละฮ่าๆ)

ไม่ใช่ว่าเพราะ มีอาจารย์อยู่ด้วย แต่เพราะพี่เจ็บคอ...อ๊ะไม่ใช่และ
แต่เพราะถ้าพูดแรงๆ พี่ม.หกอาจจะยิ่งแย่กว่าเดิม (จากที่แย่ๆอยู่แล้ว)
ขอบอกเลยว่า รู้ว่า พี่ม.หกพยายามมากๆ แต่ถึงจะพยายามแค่ไหน
พวกนายก็มีประสิทธิภาพแค่ 50% เท่านั้นเอง เพราะนายขาดน้องๆไป

จนวันสุดท้าย ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี
แต่รู้ไว้ซะว่า ไม่ใช่เพราะโชคช่วย หรือโชคดี
แต่เป็นเพราะ พวกเราทุกคน พยายาม อย่างที่สุด

"หยาดเหงื่อ และน้ำตาที่ไหล ของใครหลายคน
คงเป็นสิ่งที่จะล้างดิน ที่เปรอะใจใครอีกหลายคนในที่สุด"

พี่รู้สึกดีว่ะ รู้สึกภูมิใจ...
ไม่ใช่ว่าเพราะน้อง มีความสามารถ หรือไม่ใช่เพราะน้องเรียนเก่ง
แต่เพราะน้องเป็นน้อง เป็นน้องที่พี่สอนได้ เป็นน้องที่รู้จักโต
และน้องเป็นคนเสียสละ คือสิ่งที่พี่ภูมิใจที่สุดกับน้องค่ายเลขปีนี้
พี่ๆ ทุกคนก็คงรู้สึกแบบเดียวกันกับพี่แน่นอน


บ่นมานานและไปดูรูปเก็บตกจากกล้องพี่กันดีกว่า





โหมดใบหน้า มีวิสัยทัศน์


เอิ๊กๆ อาจารย์พนิดาท่านเห็นด้วย...


แจ๊บๆ ซู๊ดดดดด! (ละเมอ:ผมเห็นด้วยคร๊าบ)


เอ้า 3,4 บูม..................................พะยูน


...บรรยายไม่ออก...


แฮะๆ สู้ตรายยยยย!


ร้องเพลงเพี้ยน แล้วแอบมางีบ อุอุ


ไอ้จูเนียร์ มันทำไรฟะ...?


ไ้อ้นี่ว่าแฝดแล้ว...


ไอ้นี่แฝดกว่า...(โปรดสังเกตุ จะชูมือก็เสือกชูคนละแบบ)


ไม่หวายแล้วค่ะ...


แอบอู้นี่หว่า!


ไอ้นิคให้หมาเลียมือ...หลังจากนั้น


หน้าบวมมมมมมไปเลย


หิวจังเยย...


ไอ้ชูสองนิ้วเนี่ย ที่ลาวเขาก็ฮิต!


...บรรยายไม่ออก


(ปิดท้ายด้วยรูปสี่ยอดมนุษย์ มีปกติคนเดียวคือไอ้อิ๊ก)

ใครอ่านมาถึงตรงนี้พี่ ก็ขอบคุณในความอดทน และพยายามอย่างมาก
และขอให้แอดมิดชั่นติดดังหวัง (ถ้าอ่านบล็อกยาวๆแบบนี้ได้ หนังสือก็แค่ของกล้วยๆ)
สุดท้ายที่พี่จะฝากเอาไว้

ไอ้เด็กม.ห้า ตั้งใจล่ะ จะกลับไปดูน่ะว้อย

ไอ้เด็กม.หก รักรุ่นน้องให้เหมือนที่พูดไว้ล่ะ

ไอ้เด็กรุ่นพี่รุ่นน้องหลายๆคน ถ้ามาค่ายแล้วไม่รู้จะช่วยอะไร
ก็มาบริจาคทรัพย์ให้ชมรมได้ แต่มาถ้ากินแล้วกลับแบบที่บางคนทำกันอยู่เนี่ย...แย่นะ

รุ่นพี่ รุ่นน้อง
พี่รู้ว่า รุ่นน้องบางคน มีปัญหากับรุ่นพี่บางคน
รุ่นพี่บางคน ก็มีปัญหากับรุ่นน้องบางคน
พี่ยอมรับว่าเรื่องนี้ แม้แต่ตัวพี่เอง ก็เคยมีปัญหากับรุ่นน้อง
และมันก็น่าจะยังคาอยู่ ถึงทำให้เจอกันแล้วมองหน้ากันไม่ติดเนี่ย...

แต่อยากจะบอกว่า การทะเลาะ การเคลียร์(ที่ฟังดูเท่ห์) มันไม่ใช่
การแก้ปัญหา แต่เป็นการทำให้ปัญหาไปถึงทางตัน และค้างอยู่แบบนั้น
ถ้าพอจะรู้สึกว่าทำผิดไป อะไรที่พอจะฟังได้ ทนได้ พูดได้ ก็รีบๆไปทำซะ

เพราะเมื่อเวลาผ่านไป น้องจะคิดอีกอย่าง คนที่น้องทะเลาะด้วยก็จะคิดอีกอย่าง
สมมุติว่าน้องคิดได้ว่าผิด ถึงตอนนั้นน้องก็ไม่กล้าขอโทษแล้ว
และคนที่เสียใจไปตลอดคือตัวเราเองที่ทำผิด.....อย่าให้มันถึงตอนนั้นเลยนะ

ลดฐิฑิกันลงบ้าง คนอ่อนกว่าก็ควรจะนอบน้อม ผู้ใหญ่กว่าก็ควรจะเมตตา
มันก็แค่นั้นเอง จริงๆ...


สุดท้ายที่พี่จะเตือน คือสิ่งที่พี่ไม่ได้เจอกับตัวเอง
แต่พี่คนอื่นเจอมา พี่อยากบอกและขอร้องกับน้องหลายคนตรงนี้เลยว่า "อย่าปีนเกลียว"

ขอโชคดีจงมีแต่ท่าน...สวัสดี
ป.ล. บล็อกครั้งนี้ยาวที่สุด เท่าที่เคยเขียนมาในชีวิตเลย ให้ตายสิ!
ป.ล.2 คนสำคัญอีกคนพี่แทบไม่ได้พูดถึงในค่ายเลยคือไอ้อั้ม
อยากชมว่าอั้มสันทนาการในค่ายได้ดีมากๆ อาจจะเป็นคนที่แม่นที่สุดในเรื่องนี้
พี่ขอบคุณนายมากๆ ที่แม้จะท้อจนเกือบท้อแท้ แต่ก็ไม่บ่นสักคำ...สู้ๆ นะไอ้น้อง

ประกาศ! ประกาศ!
ผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ
ขณะนี้ "เพื่อนแท้" กำลังผ่านมาด้วยความเร็วระดับตุ่น

สำหรับผู้โดยสาร ที่มีความประสงค์ โปรดเตรียมตัวและใจ
สำหรับผู้โดยสาร ที่ไม่มีความประสงค์ โปรดหลีกทาง
ขอผู้โดยสารทุกท่าน โชคดี...จาก โอเปอเรเตอร์ ยานหมาน้อยไร้เพื่อน

---

คนหลายคน มีเพื่อน
คนบางคน อยากมีเพื่อน

คนหลายคน เริ่มพบเพื่อนใหม่
คนบางคน กำลังจากลาเพื่อนเก่า

คนหลายคน เกลียดเพื่อนบ่อยๆ
คนบางคน รักเพื่อนเสมอ

คนหลายคน ทิ้งเพื่อน
คนบางคน ถูกเพื่อนทิ้ง

คนหลายคน เพื่อนไม่เคยสำคัญ
คนบางคน เพื่อนสำคัญเท่ากับแฟน


ใช่ว่าคนทุกคนจะอยากมี "เพื่อนแท้"
แต่อย่างน้อยคนทุกคนคงอยากมีเพื่อน

หากวันนี้ คุณถูกให้เขียน เรียงความเรื่อง "เพื่อนแท้"
คุณจะเขียนมันอย่างไร และจะเขียนได้มากเท่าใด
แต่ที่สำคัญที่สุด ตอนนี้คุณนึกชื่อใครบ้างหรือยัง?

ถึงแม้จะนึกชื่อใครไม่ออก ใช่ว่าคุณจะไม่มีเพื่อน
และใช่ว่าจะไม่มีใครเรียกคุณว่า "เพื่อนแท้"
แต่หากว่า...

"...เพื่อนแท้กำลังเดินทางมา..."

ระหว่างการรอคอย และการเดินทางนั้น
คงมีบ้างที่เจ็บ คงมีบ้างที่ผิดหวัง
แต่...ขอเพียงทำความดีกับคนรอบข้างไว้ อย่างที่เคย
ก็คงไม่นาน...ไม่นาน...ที่เพื่อนแท้ของคุณจะเดินทางมา



จาก....ผู้โดยสาร ยานหมาน้อยไร้เพื่อนคนหนึ่ง
ถึง......เจ้าหญิง(ยัย)ปีศาจ

ป.ล. ไม่ได้อัพนานมากขอโทษเพื่อนๆทุกคนที่อาจหลงเข้ามาเสียรมณ์
ตอนนี้ลิงค์ข้างๆหายไป พอดีมั่วเรื่องเทมเพลตเผลอลบไปหมดเลย
ช่วงนี้มีโปรเจ็คต์ใหญ่ๆเยอะแยะเลย แต่ยังขี้เกียจเหมือนเดิมฮ่าๆ

อะไรเอ่ย แคบๆ กลมๆ
อะไรเอ่ย 20 บาทเอง
อะไรเอ่ย หมุนไป หมุนไป
อะไรเอ่ย 15 นาทีเท่านั้น
อะไรเอ่ย 2 คนพอเหมาะ

อะไรเอ่ย...
































คงไม่มีใคร ชอบที่ "มืด" และ "แคบ"
แต่ 15 นาทีตรงนั้น ที่ทั้งมืด และ แคบ
กลับมีความสุข เสียมากมาย

คนสร้างมันจะคิดมาก่อนไหมว่า
เจ้าสิ่งนี้จะน่ามหัศจรรย์ได้ถึงเพียงนี้

มันเองจะรู้ไหมว่า
ตัวมันช่างน่ามหัศจรรย์เสียมากมาย

และเราเองจะรู้ไหมว่า
เวลา 15 นาที ของเราสองคน



...มหัศจรรย์เหลือเกิน...





ป.ล. ไม่ได้อัพนานมาก แบบไม่ค่อยมีเหตุผล แต่ยังมีชีวิตอยู่นะ :)
ช่วงนี้โหลดบิททุกวัน เลยไม่ได้คุยเอ็มกับใครเลยแฮะๆ
ป.ล.2 เมื่อวานดูหนังเรื่องเพื่อนสนิท "เศร้าจัง"

Untitled-3
Originally uploaded by Dark.Angular.

เพิ่งอัพรูป...Lomo
จากฟิมล์สามม้วน แต่ดูได้ดีแค่ที่เห็นแหล่ะ

ว่าจะเขียนอะไรสักหน่อย...
มีจดไว้เยอะนะ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรดี

พักนี้รู้สึกการไหลของเวลา เป็นไปแบบพอเหมาะ
อยากให้เป็นแบบนี้ไปอีกสักพัก...
(ตอนเดือน7 มันคงจะตรงข้ามกับตอนนี้แหล่ะ...นั่นแหล่ะ)

ป.ล.ค่าไฟ ค่าแก๊สเดือนนี้มาแล้ว ไม่แพงมากดีใจ :)
แต่ค่าโทรศัพท์แพงเหมือนเดิม... Y_Y

sakura006
Originally uploaded by Dark.Angular.

ซากุระ อัพแล้วจ้า!
ดองไว้ซะนานฮ่าๆ ซากุระจริงร่วงซะหมดแล้ว...

ป.ล.พักนี้รู้สึกโดนกับเพลงพี่แมวมากๆ...ไม่รู้ทำไม
ชอบชื่อเพลงนี้มาก..."ชีวิตที่ไม่มีเธอ"...

เป็นเพราะ...วันนั้น
เป็นเพราะ...สถานที่นั้น
เป็นเพราะ...ช่วงเวลานั้น
เป็นเพราะวินาทีนั้นที่คุณพูดว่า..."สวัสดีค่ะ"

แต่มันก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
เป็นเพราะ...ผมมันโง่...เอง
โง่เกินกว่าที่จะพูดออกไป


"พรุ่งนี้ไปกินข้าวกับผมซักมื้อนะครับ"

สุดท้าย มันก็เป็นเพียง...คำถาม...ในใจผม
.........................ตลอดไป..........................

ป.ล.บล็อกนี้ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ว่า...
คุณเชื่อใน...พรหมลิขิต...ไหม? :)
ป.ล.2 งานที่โรงเรียนยุ่งมาก...แต่อยากทำงานพิเศษจัง $$$ :p

watsotorn0005
Originally uploaded by Dark.Angular.

อัพรูปใหม่แล้ว!

เดี๋ยวจะอัพซากุระเป็นอันต่อไป...คิดว่านะ :)

จากการเลี้ยงหนอนผีเสื้อ เมื่อตอนมัธยม2
ทำให้เราได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างกับ
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า...

ผีเสื้อ

และมีความจริงอย่างหนึ่งที่เรารู้สึกแปลกใจมาก
กับไอ้เจ้าแมลงมีปีกสวยๆ ตัวนี้คือ...
ผีเสื้อบางชนิดนั้น มีชีวิตอยู่ได้เพียง...วันเดียวเท่านั้น

จะพูดว่า "ธรรมชาติโหดร้าย" ก็ได้อยู่ แต่คงใช่ที่
บางทีแล้วอาจเป็นเมตตาของธรรมชาติก็เป็นได้
ที่กำหนดให้สิ่งมีชีวิตสวยงาม มาผจญโลกเน่าๆนี้ เพียงแค่วันเดียว

ชีวิตเพียงหนึ่งวันของผีเสื้อ
คงไม่ได้มีคุณค่าอะไรเลยกับตัวมัน

ตั้งแต่มันออกจากไข่ เป็นหนอน
ก็ได้กิน กิน กิน...และกิน มาตลอด
เพื่อที่จะมาโบยบิน กินน้ำหวาน ผสมเกสร
เพื่อที่จะมาโบยบิน มอบความประทับใจแก่ผู้พบเห็น

หากแต่คงมีผีเสื้อบางตัวที่ยังคงไม่บิน และไม่คิดอยากบิน
มันคงสงสัยว่า มันจะทำเช่นนั้นเพื่อใคร และอะไร?

คำถามนี้ คงไม่ใช่เพียงแต่ผีเสื้อ กับมนุษย์ที่มีชีวิตยืนยาว
กว่าผีเสื้อเป็นพันๆเท่า ก็ยังเฝ้าถามตัวเองทุกเมื่อเชื่อวัน
หากแต่คำตอบก็ออกมาเพียงแค่...

บิน และ ไม่
เท่านั้นเอง

เมื่อเจ้ามีปีก ใยถึงไม่คิดบิน
เมื่อเจ้ามีสมอง และสองมือใยถึงไม่คิดใช้...

ป.ล.วันนี้ไปเดินเขามา เหนื่อยมากกกกกกกกสุดๆ แต่ก็สะใจ ไม่ได้เข้าป่ามาสักชาติได้แล้ว
ป.ล.2 ก่อนออกจากบ้านดันลืมปิดฮีทเตอร์ โครตจะเซ็ง...ค่าไฟกระจายแน่ตู
ป.ล.3 เซ็งไอ้เพื่อนไต้หวันที่ไปด้วยกันมากๆ...แม่ง...ยึกยัก...ตีนมาก

How U can know "Love is important things" ?

When we are child all of us know what is To take Love...
But we never know how to give love.

When we are teen-age all of us know what is Make love...
But we never proving, that's call love or not.

When we are adult all of us know what is Lover...
But we never know how to forgiving.

When we are getting old some one know what is The love...
But we never have much time to love anymore.



Someone ill and know what's family love.
Someone geting poor and know what's lover love.
Someone got accident and know what's friend love.

But untill the end...some one never know what is the LOVE.

P.S.I have trip on this week i hope good weather will come :)
P.S.2 I don't understand why when somebody have time to do
but didn't do anything untill it's so late
at least I hope someone to be aware about this...

The moon will rise
The sun will set

The wind will blow
The star will shine

The sky will dark
The rain will fall

The people will chit-chat
The car will run

Some one will fail
Some one success

Some one will broken heart
Some one will Falling in love

The world will spin...and spin
Like every day we will breath :)

for.....who's so blues


P.S. I'am so tried at school, tried cause i think so much haaaaaa...
I must care the other people less than now. It's so hard.
P.S.2 Have many friend in thai will be a monk oh! they are 21 years old yet,
me too but what am I doing now in japan herrrr! I am so different form thai and also japan...

บางทีแล้ว...

• คนรัก อาจเป็นแค่ เพื่อนรัก
• เพื่อนรัก อาจเป็นแค่ เพื่อนสนิท
• เพื่อนสนิท อาจเป็นแค่ เพื่อน
• เพื่อน อาจเป็นแค่ คนรู้จัก
• คนรู้จัก อาจเป็นแค่ คนไม่น่ารู้จัก
• คนไม่น่ารู้จัก อาจเป็นแค่ คนที่ถูกเกลียด...

การรับรู้ ถึงน้ำหนักของความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน
มันก็มีอะไรหลายอย่าง เป็นส่วนประกอบ
ทั้งเวลา เรื่องราว ความเป็นมา ความเข้าใจ ฯลฯ


...ในหลายครั้งที่เราอ่านนิทานเล่มเดียวกัน แต่เริ่มเปิดอ่านในหน้าที่ต่างกัน....


P.S.This blog hard more than I can use english. sorry :(
P.S.2 I fix this blog many time it's so hard even in thai.

On friday my class mate came to my home. I'm so tried for cooking, but it's very pleasant.I learned many thing from him and maybe he too, It good for beginner and next...I hope good thing will continue :)
This is a secret "I will be good friend for this guy" that I thought on that day.

.....I heard that sentence on my gradution day .
It normal but feel so good right?

.....I am sure everybod have to ever think,
"we should to keep study for what?"
If U think that, it mean U boring and tried to keep studying.
I know because I thinking often times ;)

.....I have some advice to give whom ever think like that,
During studying U are child, but when U working U are adult.

"U try to learning or U force yr self to learning?"

P.S. to day is anniversary day, to start my new school 1 week.
have many good things, I met some friend that I want to be friend
(however I don't know him anymore and...may hard because he is japanease
but at least it's look so good for me hahaha I hope he think so.)
P.S.2 I am very tried to day after school I go to eating with Ryu Fung and Rabbit
Oh.....I am so tried